Lo temps clar de las encantadas - Joan-Frederic Brun

Lo temps clar de las encantadas - Joan-Frederic Brun

Las « Encantadas » son de fadas, non pas d'aquelas fadas blanquinèlas e moligassas dels libres pels drollets, mas de creaturas enigmaticas e crudèlas que trèvan pels lòcs solitaris dels causses e de las garrigas que ne foguèron las primièras abitantas. E se lor arriba de crosar l'astrada dels umans es totjorn jol signe doloròs de l'incomprension e de la tragédia.

Colleccion A Tots n°170, IEO edicions.

L'autor:

Joan-Frederic BRUN nasquèt a Montpelhièr en 1956. Mètge espitalièr e cercaire, collaborator de la revista "OC", publiquèt en 1979 son primièr recuèlh de poèmas "Estius e Secaresas" seguits un pauc mai tard de dos romans dins la colleccion "A tots" : "Lo Retrach del dieu negre"(1987) e "Setembralas" (1994).

Taula:

LO LIBRE DE TRETZE PAGINAS    
BRAS PAS PERDUT DINS LO BÒSC    
LA PEIRA DEL GAL    
LA CARRAIRON DAU DIABLE    
LO CHIVAL VENGUT DE LA MAR    
L'AUR DE LAS ENCANTADAS    
LA BAUMANHIEIRA DINS LO RIU SEC    
TRES SORRES DINS LO VIÈLH ESTIU    
CRONICAS D'UNA PONT CLARINÈLA    
LA DOMAISÈLA DE L'AIGANHA    
L'OSTAU DE LAS TRES GRALHAS   

Extrach:

LO LIBRE DE TRETZE PAGINAS
—    Alara, avian una fàrça terribla...
Defòra, çò qu'ausissèm, es lo siblejar dau vent. La nuèch es prigonda. Lo vin belugueja dins los veires. Nos taisam, escotam...
—    I a de causas que despassan l'imaginacion. Me diretz : lo vièlh blaga. Mas es la veritat, è ?
Es per aqui que me cau començar : lo Mejanèl. Sèm en 1977. Vèspre ventôs d'ivèrn. Escotam. Tenèm nèstre alen. Lo vièlh pastre Edmond nos cànta en occitan lo passat, las legendas... Lo Mejanèl, es lo vilaret ont nais lo riu Buèjols, d'un misteriàs trauc d'aiga entre de càdols. L'endrech es magic. Lo geograf E. A. Martel o escrivia en 1894 dins son libre "les Abîmes".
"Une autre grosse source s'échappe du pied de la Séranne, cette longue muraille gris perle (943 mètres au Roc Blanc), dont l'abrupt revers sud-occidental, calciné par l'ardent soleil du midi, rappelle si bien les marmoréens escarpements de la Grèce : c'est la Foux du Buèges, à 12 kilomètres sud-ouest de Brissac."
[...]