L'òme que plantava d'arbres - Jean Giono

En occitan (lengadocian):

"Lo pastre, que fumava pas, anèt cercar un sacon e vogèt sus la taula un molon d'aglans. Se metèt a los espelucar, un puèi l'autre, menimosament, e a destriar los bons dels marrits. Tiravi sus la pipa. Me propausèri per l'ajudar. Me diguèt qu'aquòs èra son afar. Aquò rai : vist cossi i perme java, i tornèri pas. Aqui tota nostra parlicada."

A l'occasion d'una longa escorreguda a pè dins un airal desèrt e enermassit de Provença Nauta, l'autor encontra un pastre solitari que plantava d'arbres, d'arbres a milierats. Brave e pacific, sus de tèrras que son pas quitament seus, fèrm dins son prètzfach, las doas guèrras mondialas e lo vielhum lo fan pas ni dobtar ni abandonar. Aital, annada après annada, tot una terra e tot un paìs tòrnan a la vida.

Extrach: "Per que lo caractèr d'un âme desvele de qualitats vertadièrament excepcionalas, cal aver l'astre de lo poder veire far de contunh pendent d'armadas. Se son prètzfach es franc de tot egolsme, se l'idèa que lo mena es d'una generositat sens exemple, s'es absoludament solid que jamai siâ pas estat enlâc quistar cap de récompensa, e qu'aja en mai d aqua daissadas sus Tèrra de marcas vesedoiras, sèm alara, sens risc d enganas, davant un caractèr inoblidable."