Contes - Joan Bodon

Contes - Joan Bodon

Impregnat de l’univèrs fantastic dels contes tradicionals, Joan Bodon a retocat aqueste imaginari a son escritura.
Son recampats aquí los Contes del Drac, Contes del meu Ostal, Contes de Viaur, Lo pan de Froment (novèla).

Dire « lo conte occitan » truca pas degun, amens d'en primièr ; non pas que « conte francés » ou « conte anglés » farián quilhar las aurelhas. Las seguidas « Contes e legendas » tiran cap a l'etnografia ; aqueles recuèlhs son afastigoses e limitats : lo conte i ten un domeni d'envergadura menèla e i se desprèsa coma genre mendre...

Prefaci de Pèire Canivenc

IEO Edicions.

L'autor:

Joan BODON (Jean BOUDOU en francés) (Crespin, 11/12/1920 - Argeria, 24/02/1975), es un dels grands escrivans del mond modèrne. Marcat per l’imaginari del conte, tracta dins son òbra de tèmas universals o biblics per parlar de son intimitat amb la lenga occitana que vei demesir.

Extrach:

Contes del Drac - L’enfant polit

Un còp i aviá lo Drac. Lo Drac èra lo filh del Diable…
Un còp i aviá l’enfant polit…
E l’enfant polit èra montat sus un pomièr de pomas rojas al pus fons de l’òrt lo long del camin. Passèt un cavalièr sus un caval negre.
« Enfant polit, diguèt lo cavalièr, ai set, soi a sèla dempuèi lo matin. Seriás plan brave de me getar una poma… »
L’enfant polit causiguèt la poma pus gròssa, la pus fresca. Prenguèt vam per la getar. Mas del vam que prenguèt la branca li manquèt. Prompte lo cavalièr dobriguèt lo sac. Lo cap primièr l’enfant polit i tombèt dedins.
« A !… A !… A !… » se riguèt lo cavalièr, que tirèt lo laç corredor, puèi estaquèt lo sac darrièr la sèla, en travèrs sus l’esquina del caval.
Patrac… Patrac… Patrac… Un brieu galaupèt lo caval. Puèi s’arrestèt aval a Porcassés davant la pèira verda.
« Pèira, dobrís-te, soi lo Drac ! » cridèt lo cavalièr. E la pèira se dobriguèt e lo caval negre dintrèt. Darrièr el, la pèira se tornèt barrar.
Patrac… Patrac… Patrac… Encara lo caval galaupèt tot un brieu dins lo país de jos la tèrra. Aquí, pr’aquò, i se vei, que pertot beluguejan de rocalhas d’aur e s’escampan de vam de rius de viu argent.
« Dracon !… Dracon!… » Una femna cridava sus la pòrta d’un ostal pichon :
— Òu, Dracon, qué me pòrtas de bon ?…
— De carn fresca ! respondèt lo cavalièr, qu’èra lo Drac.
— È ben ! i tornèt la femna. I a de plaça dins la barrica del canton…
Lo Drac davalèt de caval, prenguèt lo sac, anèt a la botiga. Desfonsèt la barrica del canton. Dessarrèt lo laç corredor del sac. Tirèt pels pès l’enfant polit, lo butèt dins la barrica e prompte la tornèt fonsar, mas daissèt la bonda dobèrta.
Tres còps per jorn, cada jorn, la Draquessa veniá : « Enfan-tonèl, polidonèl, para lo caisson, pel trauc del bondon… »
Mas l’enfant polit voliá pas parar lo cais. La Draquessa, per l’amigadar, tornava dire : « Para lo caisson, fanton, que te pòrti quicòm de bon… »
[...]