A l'esperduda dau silenci - Joan-Ives Casanòva

A l'esperduda dau silenci - Joan-Ives Casanòva

La lenga varalha a l'esperduda dau silenci, a son lindau, sens picar a sa pòrta, ampla e tesurada, estiblada, desenant ligada au compliment de l'escriure e de la literatura, fargada au debanament dau temps e a la mesura deis òmes, adornada enfra lei letras,la paraula e la frasa estirada a son punt d'equilibri, un pauc abans la rompedura – se rompèsse, se reduriá au negrum de l'abséncia, sens deguna remembrança de la paraula -, e totei lei libres i van, mai ò mens conscients de sei destinadas e de l'alen rebufat dins sei paumons de papier, deis istòrias contadas, dei vidas descargadas coma d'ensàrrias desbastadas sus de mots tranquils e blancs abans d'èstre, a son torn, mesurats de la paciéncia dau sens e de la direccion d'enregar ;...

Edicions C&S.

Extrach:

Quand se quita un libre – un que venèm de legir ò d’escriure amb chale e paciéncia –, retrobam l’evidéncia de la demorança eterna ; una part nòstra, infima e de ges de biais trencadura dau còs e de l’èime, arrancament, espelhament ò pelada cruda de la pèu, una part pichòta, e per de bòn oferta, varalha a l’esperduda entre sei paginas coma s’ajacèsse a la solelhada un còs emblanquit, estorrat e alisat per la sau e se pausèsse puei a la solombrina que se congostariá dau fresc, l’umid negrelet ont se devinhan a paupas leis objèctes estranhs e passadís dei cambras, un tròç de nòstra pensada, una estona estaloirada dau temps, porgida nuda ai frasas, ai letras, ai cortinas de paraulas, a la tension reconeguda coma lo pas que nos destina a l’intrada, la vòia de butar la cleda de l’òrt e de se pausar ais ostaus afrejolits de la memòria.