De quauquei fugidas - Michel Miniussi

De quauquei fugidas - Michel Miniussi

Aquesta òbra es lo raconte inaugural d'una recèrca e d'una construccion de sé, a la fin de les annadas de joventud, jol quite signe paradoxal de la fugida, dins una lenga qu'ela tanben  « escapa » del temps pr'aquò que « ven tota sola ». « Venguèt soleta, basta d'agantar la ploma » çò ditz lo narrator. 

Edicion bilingua. Les amis de Michel Miniussi.

Mas una òbra coma aquesta, dins son biais creator, dins son escritura,  dins l'usatge que fai del provençal a la fin del sègle passat, vai plan mai luènh que non pas son temps e son quite autor. E s'apària fonsalament ambe la situacion actuala del paìs d'oc e de sa lenga. Mai que mai ambe la situacion « existenciala » dels joves escriveires qu'an causit d'obrar dins aquela lenga al quite còr del sègle XXI.

Joan-Pèire Tardiu.

Edicion bilingua amb la reviraa en francés de Joan-Claudi Forêt.

Edicion Les Amis de Michel Miniussi.

L'autor :
Michel Miniussi es nascut a Paris lo 15 d’agost de 1956.
Passa sa joinessa a Canas sins sa familha mairala, provençala de longa tradicion. A l’entorn de 17 ans, encontra lo grop de lenga occitana de Nissa e participa activament a la parucion de lor revista "La Beluga". Perseguís sos estudis universitaris a Montpelhièr, sota la direccion de Robert Lafont e s’especializa dins la literatura occitana per ne venir un element actiu, rigorós dins son escritura, brilhant e creator.
Conservator de bibliotèca en País d’Oc, entreten una correspondéncia rica e reguara amb los escrivans de lenga occitana.
De mai, escriu e publica, sovent jos anonimat o amb un escais, dins la revista OC, e ne ven redactor tre 1986 de letras, nòtas literàrias, estudis d’autors, poèmas, ensages...
En 1988, paréis son primièr roman, Jiròni, editat per Jorn/Fédérop (presentat per Robert Lafont).
Gravament malaut tre 1981, perseguís amb tenacitat son òbra escrita e contunha de promòure eficaçament la revista OC, totjorn exigent dins la causida dels tèxtes publicats, coma dins lor qualitat literària.
Dins son segon roman, que lo manescrit n’es balhat a las edicions OC pauc abans sa mòrt, Lei Passatemps, paréis a la debuta de l’annada de 1994, çò que li val lo Prèmi literari Antigone, la meteissa annada a Montpelhièr.
Michel Miniussi defunta lo 9 de genièr de 1992, daissant una soma considerabla d’escriches non encara publicats.