Sebastian - Pèire Bec

Sebastian - Pèire Bec

L'òme que s'avancèc, un òme d'un quarantenat d'annadas, timidòt, de cap au guisquet. Que n'i avèva dus, l'un a man dreta, l'aute a man esquèrra. A quauques mètres, seduda dens lo burèu, ua hemna. Sens edat, anonima, dab de gròssas lunetas d'escalha qui'u devaravan suu nas...

Amic legeire que t’avertishi. que trobaras aquiu va istòria hera romantica, un drin retro, e mes tristassa. se non t’agrada, tanleu lejudas las prime ras paginas, deisha-la. Senon, seguish-la dinc a la fin. un còp que sias embroishat peu men raconte, ne’u poderas pas mes quitar, e las malenconias e lo malandrer de Sebastian que t’empacharan mes d’un còp – au mens que m’ac esperi –, d’este completament satisfeit de tu medish. Mes un còp tançat lo libre, e passat l’adirer de las brembanças arrebohadas, que tornaras benlheu trobar en tu, com en un temps d’abans lo viver, la beutat fosca d’un ceu assadorat d’estelas.

Colleccion Fédéroc, Edicions Fédérop.

L'autor:

Pèire Bèc (en francés Pierre Bec), (Paris 1921, Peitieus 30 juin 2014) èra lingüista occitan e un dels mai eminents especialistas de la literatura e de la lenga d’òc. En 1968, publiquèt sa tèsi Les Interférences linguistiques entre gascon et languedocien dans les parlers du Comminges et du Couserans. En 1973 paréis un obratge important per la filologia e dialectologia occitana: Manuel pratique d’occitan moderne.
Es lo primièr lingüista qu’a fach un trabalh scientific per estandardizar l’occitan sus de basas racionalas, al començament dels ans 1970 (vejatz occitan larg). Foguèt professor a l’Universitat de Peitieus. Es tanben escrivan e poeta. Demest sas autras òbras mai importantas, cal citar Manuel pratique de philologie romane e sa Langue occitane (colleccion Que sais-je ?).
President de l’IEO : 1962 - 1980