La santa estèla del centenari - Joan Bodon

La Santa Estèla del centenari - Joan BODON

"... Alara comprenguèri. Aqueles òmes èran de fats, òc, de fats en passejada, e l'òme gròs que los menava èra lo gardian.
Lo grand bèl magre, pr'aquò, me tornèt sarrar lo braç. Ara se plorava :
– Monsen, me reconeissètz pas ? Vos sovenètz pas de ieu, que nos trobèrem en Avinhon per la Santa Estela del Centenari ? [...]
Prompte, lo grand bèl magre tirèt de la saqueta un paquet espès plegat de papièr negre. Lo me metèt suls genolhs :
– Tenètz. Tenètz, prenètz-lo. Dempuèi que soi aicí lo portavi sus ieu. A Dieu siatz !
[...]
Puèi quand me tornèri trobar tot sol amb la menina dins la vièlha aubèrga d'Olemps, lo dobriguèri.
Dedins i aviá tres quasèrns, tres quasèrns escriches." (Prològ)

Aital comença lo roman. Aqueles tres quasèrns contan las aventuras del "grand bèl magre" : d'aventuras que viran dapasson al conte fantastic. Una allegoria de l'avenir uman dins un mond de maquinas. E la lenga d'òc, qué ne'n serà ?

Joan Bodon acaba pas jamai de susprene son legeire !

En occitan. Preambul e prefaci de Pèire Canivenc.

Edicions de Roergue.

L'autor:

Joan BODON (Jean BOUDOU en francés) (Crespin, 11/12/1920 - Argeria, 24/02/1975), es un dels grands escrivans del mond modèrne. Marcat per l’imaginari del conte, tracta dins son òbra de tèmas universals o biblics per parlar de son intimitat amb la lenga occitana que vei demesir.

Extrach:

"Tot èra previst e reglat. Ara me mancava solament un jovent per la joventa que s’aimèsson totes dos e que s’estaquèsson l’un a l’autre. Alara totes dos, los motlariái de metal, cadun sa monaca e se ligarián encara mai pel plaser d’amor. Aquel jovent lo trobarai e lo vòli de lenga d’Oc. Dins la Valèia d’Olt tornarà començar lo mond. E ieu passarai coma passa lo Dieu passadís."

Géraud Delbès presenta lo libre sus ÒCtele:

Lectura d'un capítol de l'òbra per Parpalhon Blau: