La quimèra - Joan Bodon

La quimèra - Joan Bodon

Plan segur, s'empèuta, La quimèra, sus aquel « legendari dels Camisards » que Felip Joutard n'a fach l'inventari, dempuèi l'eveniment, dins sas complexitats contradictòrias, fins als racontes inacabables que d'el sortiguèron, multiples, contradictòris eles tanben, mai o mens acordats a las coneissenças dels òmes d'un temps coma a sos somis e sas imaginacions. Lo quite Bodon, dins una letra a l'Enric Molin, afortiguèt, dempuèi l'Arbatach d'Argièr que i vivía, aquela volontat de dire un moment d'istòria, a mitat camin entre l'istorian, tot bèl just, e lo romancièr, que cava dins los archius los camins de sos desirs e de sas tissas : « ... nòstre pòble a perduda son istòria. Ai ensajat de li'n tornar un tròç coma ai pogut, amb àò qu'ai trapat deçà delà. Abans que nòstra istòria siá virada en celòssa ». E mai apondiá, dins una mena de ràbia qu'amagava pas l'importància fonsa de l'entrepresa : « ... se aqueles sabents fasián lor trabalh, que nos sortiguèssen l'istòria nòstra, siá en occitan, siá en francés, benlèu auriái pas ieu escricha La quimèra. O en tot cas l'auriái escricha dins de condicions melhoras ».

Edicions de Roergue.

L'autor:

Joan BODON (Jean BOUDOU en francés) (Crespin, 11/12/1920 - Argeria, 24/02/1975), es un dels grands escrivans del mond modèrne. Marcat per l’imaginari del conte, tracta dins son òbra de tèmas universals o biblics per parlar de son intimitat amb la lenga occitana que vei demesir.

Extrach:

"Me demandi çò que soi. Degun me pren pas pus per un òme. Entre l’ase e la vaca me cal sarrar de palha, la nuèch, per me dormir.

Las gents que me parlan, jamai las comprendrai coma cal. Si, pr’aquò, quand me comandan lo trabalh, e las insolentariás las compreni.

Pas besonh de prison per ieu. Se sortissi per carrièira, los enfants pichons me persègon a còps de pèira. Tant que pòdon se sarran de ieu per m’escopir dessús. [...]"