Au virar de l'aura – Au tournant du vent - Pèire Bec

Au virar de l'aura - Pèire Bec

Dotze sestinas aus quate vents.

« Entà començar : petite tour de Babel francimande.

Tour de Babel, ô baliverne

Est-ce bien la bourre de ta belle ?

Je ne sais pas où le bât blesse

Peut-être bien que le bât bêle

Bât de Rome baba au rhum

Où sont les baliveaux d'antan

Et le bla-bla des babas cool

Qui n'ont pas tous même babil ?...

Edicions Letras d'òc.

Estraches: paginas 42 a 45

Silenci de la nau (IX)

Passèc lo temps, qu’esperavi la nau

Ébria de nueit jumpada au vent marin

Qui se’n vienè de l’iscla deu silenci :

Quan avoc hèit son long camin d’estela

E qu’arribèc au blau de la calanca

Be’s vesè ja la blancor de sa vela.

E s’èra de Tristan la blanca vela

Qui se’n tornava au tristèr de la nau ?

Jo qu’esperavi au hons de la calanca

Que sortigosse un bèth mostre marin

Quan tot d’un còp lo brut de las estelas

Qu’esbrigalhèc de la mar lo silenci.

Que devarèi au hons deu men silenci

En tremolant com un vaisheth sa vela

E m’arrapar au mast de cada estela

Estabosit deu calme de la nau

Qui s’adromiva a la patz deu marin

Amatigat au ròc de la calanca.

Ò marinèr perdut dens la calanca !

Dens ton extasi esmarrit deu silenci

D’un cèu de sau aubèrt au blau marin,

Que pensi a tu coma pensi a la vela

Qui pendolava au bèth som de la nau

E deu gran mast arrapat a l’estela.

Mès jo dolent qu’èi perduda l’estela

Qui’s mirava au cristau de la calanca

E tà’m gahar non sèi mes cap de nau !

Mon sol conòrt qu’ei lo pes deu silenci

E lo languir d’aquera blanca vela

Qui sòrt de la negror deu hons marin.

Que torne donc bohar lo vent marin

Qu’estingle au cèu lo camin de l’estela

Voi horrupar l’aiga de la calanca

E de la mar sadora de silenci

E vese’ encara a blanquejar la nau

Lo còr gahat a un sovier de vela...

Mès chic a chic au hons de la calanca

Dens la sombror dispareishoc la nau :

La sola set qu’ei la set deu silenci...