A quicòm pròche - Frederic Fijac

A quicòm pròche - Frédéric Figeac

La poesia pòt èsser una responsa a l'enigma de l'enfança. Frederic Fijac medita sus la natura d'un present ont subrenadan coma de « bordufalha » los membres espargits de l'enfant que foguèrem, sensacions persistentas fins a l'obsession o fugidissas coma lo liuç, que remontan del fons de nòstre temps personal. Sa poesia investís tres elements, tres luòcs fondadors : lo flume, la bòria pairenala e lo bòsc. Aquelas sòbras del passat vivent al jorn de uèi son tant de tròces d'una experiéncia a l'òrle dels mots : « e mai enquèra canturleja per las brumas lo mainatge en tu ». Son evocadas amb una esmoguda discrèta : esmai d'adolescent que pren lo riusset per confident, enclausiment pels còdols del riu, pròpri a totes los Ponhetons, amistat dels arbres, fraisses o calpres, extasi cosmica que religa l'òme al mond e l'adulte a l'enfant.

Aquela pantaissada ontologica e sensuala s'exprimís dins de menas de versets, unitats de sens cadençadas amb suènh, que lor longor variabla esposa « a quicòm pròche » lo ritme de la pensada, quora folzejanta, sentenciosa o meditativa. Lo títol anóncia proximitat o aproximacion. Lo poèta nos dona la clau d'un univèrs de languison e de reculhiment, que nos liura amb retenguda. Sèm seduches per una emmascanta prigondor de soscadissa, per d'esmogudas esquiçantas de tendrum e de sensacions lumenosas giscladas del passat, tal aquel imne supèrb a la carròta culhida per la memòria dins un òrt perdut : « Al cur d'una carròta, cruscar lo sacrat tot crus, tot sucre. »

Bilingua, amb una version francesa de l'autor.

Edicions Jorn.