Montpelhierencas (de Montpellier) - Philippe Gardy

Montpelhierencas (de Montpellier) - Philippe Gardy

Recuelh de 14 poemas, coma dins Nimesencas o Medoquinas.

A cadun sa vila… a cadun sei paisatges. Dins la profusion deis arbres e dei peiras, coma perduts entre lei molonadas que passan cada jorn dins lei carrieras ont cadun de nosautres passam tanben, per de bònei rasons ò sensa rason, siam solets. Leis itineraris que se fargam son lo rescòntre de volers escurs e d’abandons fugidís.

Escriure sus aquelei moments ont la vila a nosautres se mòstra dins çò que seriá sa vertat, per lo mens una facieta d’aquela vertat momentanèa, aquò’s sortir de la vila, dau paisatge, e se perdre dins lei coloriatges dau sovenir, de sei reconstruccions infinidas.

Leis quauqueis imatges de Montpelhièr que son estats reünits aicí, alevat dos ò tres, son estats pasmens concebuts coma d’instantanèus, de fotografias sasidas dins lo viu de la vida. D’aquí sai que seis aspèctes desordenats, la manca de ritme e d’arquitectura que lei caracteriza. Coma agantar la susfàcia e lo dedins dei causas dins lo tan pauc de temps que leis avèm vougut immobilizar, e que nos escapan ? Lei mots son totjorn en retard, lei mots apareisson que sa rason d’èstre es pas mai aquí. Orfanèus. Mòrts quasiment.


Version francesa de Jean-Claude Forêt, aquarela de Max Rouquette.

Edicions L'Aucèu Libre.

Estrach:

Dins lo groüm dei fuelhas presonieras dau vent, la memòria ven nusa s'esparpalha e se'n vai, lo temps i es pas qu'un nis sens aucèus nimai vidas.

Felip Gardy.