Lo barròco funeral de paure Mèstre Simon-Pèire Sartre e autri nòvas - Miquèl de Carabatta

Lo barròco funeral de paure Mèstre Simon-Pèire Sartre e autri nòvas

Collection of novels by Miquèl de Carabatta

The author has chosen to present seven new ones: five are in Occitan from Nice, and two in the Ribassiera language (vivaro-aupin), rather similar to that used by Francis Gag in his "Minuta". IEO-06 chose to present the book with its French translation.

Bilingual edition: occitan niçois / french

Editions IEO-06 (Institut d'Estudis Occitans 06).

Entamenada de Magalí Bizot-Dargent:

N’es deis escrichs coma dei personas, ne’n rescontrètz, ne’n frequentètz, ne’n decriptètz fòrça, e puèi sensa que ren vos vengue alertar, Lo Rescòntre ! Èri a legir de tèxtes per una jurada. Fòrça tèxtes, e subran demieg dei ben escrichs... mai ben cròs, dei mau-gaubiats... mai interressants elei, deis esmovents-de-coratge, dei tot-enregits de formalisme, dei francament pas sauvables, Lo rescontrèri ! Un rescòntre primier ruscós, que lo parlat niçard-gavòt m’es pas tant familier, pasmens la lenga n’èra bèla, evidenta, lo racònte fòrt, l’esmouguda prenenta, l’estile poissant, dins Augustinha caupissiá un monde, un univèrs originau.... L’exaltacion de la descubèrta me prenguèt tota, èri en presència d’una pepita, d’un escrivan vertadier... Lo mai penós fuguèt de convéncer la jurada, que d’unei avián fugit davant l’obstacle de l’exotisme dialectau.
Puei l’escrivan, lo Miquèl de Carabatta, l’òme, lo Miquèu Pallanca ara que lo secrèt de la jurada èra doblament levat, lo veguèri que presentava sa traduccion d’una òbra finèsa, èra tant just son parlat, tant prenent coma son escritura. E uei me demanda aquel òme una entamenada per son primier libre de novèlas. Suspresa.... Fiertat.... Panica ! Sabi pas faire aquò ieu ! Leis entamenadas, prefàcias e postfàcias de totei menas lei legissi pas en generau, lo confèssi, vau dirècte au tèxte. Me tròbi primier d’excusas espontaneas, d’alibis, d’escapatòris divèrs e variats, pasmens me tafura l’enveja de dire mon plaser, me bostiga la curiositat de saupre, de legir çò qu’aurà puèi escrich.... Basta, acabats lei trantalhatges, li fau anar ! E li anèri, cabussèri dins lei tèxtes que me mandèt. Barba Joan, barba Michòu, lo fantasma, lei funeralhas e leis autrei, leis engoliguèri totei... Venguèt puei Maria. Maria, perla negra tant crudèla perqué tant veràia ! Racònte, poesia, umor, filosofia, absurditat dei vidas perdudas.... me laissèri menar, me laissèri prendre, tota !

Après, ges de pensaments, ges d’inquietuda, coma ieu lo legeire aurà que de se laissar portar, embelinat, pivelat per la lenga, per l’esmouguda, per l’univèrs de l’autor, de l’escrivan bèu que va aguer l’astre, lo bonur de rescontrar per lo bèu primier còp. Ai ! Lo Rescòntre ! La fernison doça ! Lo plaser que monta au fieu dei paginas ! Seriáu quasi gelosa d’aqueleis astrucs que lo van sentir, que lo van saborar aqueu rescòntre iniciau !