Lo grand viatge (Cants XXXI-XL) - Reinat Toscano

Lo grand viatge (Cants XLI-L) - Reinat Toscano

Let us find the Reinat Toscano at the foot of Purgatory, with Dante and Bernard de Ventadorn, for the closing of this Grand Voyage, poem in decasyllabes on the metrical model of the DIVINE COMEDY.

Occitan provençal language (and some occitans dialects: niçard, lemosin, ...)

Illustration by the author.

Editions AUBA NOVÈLA

Extract: CANT XLVII

Sortent d’aquí, lo Mèstre florentin
Un ponch au luènh me mostrèt de la man,
Que devèrs nòstre endrech fasié camin.
Se dins un promier temps me foguèt van
Çò que temptèri à ben lo destriar,
Veguèri pièi que prendre forma plan plan
Una figura qu’èra à davalar,
E quora enfin tot à costat siguèt,
Foguèri prompt à l’identificar:
«Non sariés tu, lo Bernard que naissèt
Au puèg de Ventadorn, tu lo cantaire
D’amor que ton trobar enluminèt
Lo monde per totjorn, tu lo trobaire
Que me mostrèt la via dau cantar
E me donèt mon èime de rimaire?»
À pena aguèri lo temps d’acabar,
Que respondèt, m’un sorrire plasent:
«Òc, soi aquel Bernard, e s’au trobar
Mon chantar te menèt coma lo vent
Que çai e lai empòrta la passion,
M’en veses de segur fièr e content,
Mais pensi que te vengue inspiracion
D’altras fònts que la meuna, tot parier:
De tu vèn sobretot ta creacion,
Perqué chantar non pòt gaire valer
Se non te vèn dal còr amor verai.»
Pièi apondèt: «Es l’Amor Vertadier,
Lo Dieu de Lutz, que me mandèt en çai
Ab mission clara e dolça de·us guidar
Lòng d’aquesta pojada que se·n vai
Fins au Sobran, onte podrètz tornar
À la lutz qu’esperatz à cada pas.»
Parlèt de mai, e nos diguèt encar
Coma avié davalat d’aqueu rocàs
Per nos far descurbir cada niveu
Mai tot en s’arrestant un pauc mai bas
Que lo sobran, onte es lo clar soleu
De poesia e de l’amor cortés.