Los uèlhs de l'Anhèl - Cristian Laus - ATS 139

Los uèlhs de l'Anhèl - Cristian Laus.

Aquel mond que m'èra ofèrt, que vesiái viure a l'entorn de ieu, lo voliái conéisser, m'en caliá descobrir las règlas e comprene lo fonccionament. Ai contat dins « La Coa de la cabra » cossí lo vesiái amb mos uèlhs de mainatge. M'i trobavi urós, enrodat d'afeccion. A l'ostal èrem cinc amb mos parents, mon fraire Pèire e ma grand. Dins lo vilatjon coneissiái tot lo mond, lo mal sabiái qu'xitissiá mas coma quicòm de luènh. La guèrra, e mai se se'n parlava sovent, nos tocava pas derèctament. Tanben aquel bonur de dròlle m'a daissat a la boca un gost d'infinit que, o sabi ara, tornarai pas jamai retrobar e qu'es l'encausa d'aquela nostalgia que m'acompanha...

Collection A Tots 139. IEO Edicions (IDECO).

LIVRE ÉPUISÉ chez l'éditeur

« Me sembla lo veire aquel mainatge blondinèl, de la cara doça, que ven de dintrar en seisena: un faudal negre botonat per costat, que tomba sus de cauças cortas, de sabatons grosses amb de longs correjons. »

« La jornada d'escola èra reglada pel roncadis agre de l'esquila que començava, d'ivèrn coma d'estiu, a sèt oras manca un quart. »

« A cinc oras èra l'estudi long fins a las sèt. Ne profechàvem per far lo gros de nostre trabalh d'escola e lo mèstre repetidor, qualque ensenhaire reconvertit o un estudiant tardièr, nos podia ajudar se calia »

« A sèt oras, sabiam pas perqué, l'estudi contunhava mas amb un segond pion, coma se lo primièr, trop alassat, avia besonh de relèva. Mas nosautres, infatigables, contunhàvem d'arreu fins a sèt e mièja ont l'esquila tindava d'un biais mai gaujos per nos convidar al sopar. »