Òbra en vèrs - Arthur Rimbaud

Òbras en vèrs - Arthur Rimbaud (1870-1872)
Traduit en occitan par Joan-Felip David-Delhomme.

Editions CREO Provènça (IEO), 1991.

Extraits:

OFÈLIA (occitan aupenc):
    Sus l'aiga calma e niera ente duèrmon las estèlas
    La blancha Ofèlia flòta coma un grand lis,
    Tot lentament, cojaa dins si lòngs vels...
    Dins lhi bòscs luenhs s'auvon de crits de chaça.
    Fai passa mila ans que la trista Ofèlia
    Passa, blanc fantasma, sus lo lòng flum borre.
    Fai passa mila ans que sa dòuça folia
    Murmura sa romança al ventolet de lo sera.
    L'aura baisa sas possas e desplea a coròlla
    Si grands vels cunats doçament da las aigas;
    Lhi sàlitz freiçonants ploron sus son espatla,
    Las canas se clinon sus son grand frònt sumiaire.
    Las nimfeas flapias sospiron a son entorn;
    Revelha de bòt, dins una vèrna que duèrm,
    Qualque ni, d'ente escapa un pichòt fremin d'ala
    - Un chant misteriós tomba da lhi astres d'òr.

OFÈLIA (provençal rodanenc):
    Sus l'aiga quieta e negra onte dòrmon d'estèlas
    La blanca Ofèlia antau qu'un grand ili, flotant,
    Vai lentament couchada entre sei lònguei telas...
    - Ai bòscs luenchs d'alalís s'ausisson mentretant.
    Despuei mai de mila ans passa, blanca trevança,
    La trista e doça Ofèlia, e son baujum, tot bas,
    A l'aureta dau vèspre alena sa romança,
    Despuei mai de mila ans, lòng dau fluvi negràs.
    Lo vent, baisant sei sens, desplega a cha petala
    Son grand veu per lo flux molament breçolat;
    Lei sauses fremissènts li ploran sus l'espatla,
    Sus son grand frònt ensier la sanha a pendolat
    Autorn d'ela un sospir de lòtus fleis s'exala.
    Desrevelha de còps un nis, e de la paur
    Fusa, au verne endormit, un pichòt fremin d'ala:
    - Un cantar misteriós plomba deis astres d'aur.