Los fadinèls - Joan Escafit - ATS 142

L'astronòm s'enanèt vèrs lo dòma, a cinc cents mètres dels barracaments batejats, pomposes, sejorns. Anava i passar una brava partida de la nuèit per ensajat d'observar ambe sos uèlhs çò qu'aviá detectat ambe la radiò. Li caldriá verificar qu'èra pas qu'un miraatge de mai, un d'aqueles artificis creats per una bòga del programa que tornava calcular e transcriviá encartas de colors çò que las « aurelhas » - las antenas gigantassas – percebián del fonsàs de l'espaci. Èra ufanós d'èsser aquí, a unes centenats de quilomètres de la vila mai prèpa. Aviá lo sentiment de possedir la nuèit e lo cèl, d'aténher l'infinit de las distàncias, del temps e de la coneissença... A Tots 142. IEO Edicions.