La Tanta Julia e l'escrivassièr - Mario Vargas Llosa - Traduccion de Joaquim Blasco

La Tanta Julia e l'escrivassièr - Mario Vargas Llosa - Traduccion de Joaquim Blasco

"la Tia Julia y l’escribidor", traduccion occitana de Joachim Blasco

Quand, en 1977, pareis "La tanta Julia e l’escrivassièr", Mario Vargas Llosa es un romancièr reconegut del « boom » de la literatura latinoamericana, aitant coma Gabriel García Márquez o Juan Rulfo. Tant val dire qu’aquesta novèla òbra lo public al corrent l’esperava, tant mai que l’autor i desvela, a travèrs lo personatge de l’escrivassièr, qualques claus de sa pròpria construccion coma escrivan.

Ara, en parallèl a aqueste relat de la genesi d’un romancièr, se debana una educacion sentimentala amb totes los ressòrts d’una intriga amorosa pròpria a espandir lo cercle dels legeires, çò que foguèt lo cas.

Colleccion Flor envèrsa n°17, IEO edicions.

L'autor:

Mario Vargas Llosa reçaupèt lo prèmi Nobel de literatura en 2010.

Estrach:
– Viu coma un quistaire, es pas normal, protestava la tanta Julia. Ja que sos ràdioteatres son tan famoses, pensavi que ganhava d’argent a bodre.
La taïnava qu’a la Pension La Tapada s’i vegèsse ni banhadoira ni docha, tot just un privat e un lavabo rosegats per l’umiditat al primièr repaus de l’escalièr. Es que ieu cresiái que Pedro Camacho se banhava pas jamai ? Li diguèri que l’escriba d’aquelas banalitats se’n chautava coma d’una mica. M’avoèt que, de veire lo brutitge de la pension, li aviá fach fàstic, que s’èra esperforçada per engolir la saucissa e l’uòu. Un còp dins lo taxi, una vièlha guimbarda que s’arrestava a cada esquina de l’avenguda d’Arequipa, mentre que ieu la potonavi doçamenet dins l’aurelha, dins lo còl, l’ausiguèri dire, alarmada :
– Aital, doncas, los escrivans son de bramafams. Vòl dire que tota la vida vas tirassar la pelha, Varguitas.
Dempuèi qu’aviá ausit Javier o dire, ela tanben me disiá Varguitas.