Lo Hiu tibat - Pèire Bec - ATS 44

Lo Hiu tibat - Pèire Bec - A Tots n°44 - Pròsa Gascona.

Que'ns estanquèm alavetz sens trigar e los tres SS que'ns atenhòn. Vestits negres, dab lo cap de mòrt e la crotz gamada. Durs e reguèrgues. Visiblament, sos sentiments au nòste encontre n'èran pas amistoses e que semblavan prénguer ua jòia de malahèita a retardar la nòsta hugida. Tot sobte, un aute còp, l'espante de la tarrabastada. Ua segonda bomba que venguèva de hòner, mes pròcha encara : - Ces idiots, e digoi alavetz aus autes, dab impaciéncia, ils vont nous faire tous écrabouiller...

[...]
Que’m botèi a tremolar, mès la paur de las bombas que’m balhava coratge. Crebar d’un biais o d’un aute... E qu’arresponoi :
- Ich schimpfe nicht. Ich wil mich bloss in Sicherheit bringen - wie die anderen. [Non repotègui pas. Que vòli simplament me hicar a l’abric - coma los autes.]

IEO Edicions. Coleccion A Tots 44.

Pèire Bèc (en francés Pierre Bec) èra lingüista occitan e un dels mai eminents especialistas de la literatura e de la lenga d’òc. En 1968, publiquèt sa tèsi Les Interférences linguistiques entre gascon et languedocien dans les parlers du Comminges et du Couserans. En 1973 paréis un obratge important per la filologia e dialectologia occitana: Manuel pratique d’occitan moderne.
Es lo primièr lingüista qu’a fach un trabalh scientific per estandardizar l’occitan sus de basas racionalas, al començament dels ans 1970 (vejatz occitan larg).
Foguèt professor a l’Universitat de Peitieus. Es tanben escrivan, poeta e President de l’IEO : 1962 - 1980.
Demest sas autras òbras mai importantas, cal citar Manuel pratique de philologie romane e sa Langue occitane (colleccion Que sais-je ?).